De ziel is een hulpeloze vriend

De ziel is zuiver maar blijkt een hulpeloze vriend te zijn die voelen, maar niet begrijpen kan.

De weg naar de ziel loopt via de denkgeest

De man uit Nazareth plaatste een kind in het midden en zei: 'Kijk aandachtig en begrijp hoe het paradijs er kan uitzien'. Goed gezien, want een jong kind is de perfecte illustratie om daarmee de onschuld van onze ziel aan te duiden. Een kinderziel is zuiver. Het is door het opgroeien dat we die stilaan bedekken met laagjes ontzetting.

Daarom horen we wel eens: 'Laat ons terugkeren naar de ziel'. We verlangen hiermee terug te keren naar de wereld van het innerlijke kind en de zuivere bron. Voor sommigen betekent dit dat we het denken ondergeschikt moeten maken aan het voelen.

Ik denk dan aan die dame die me berispte: 'We moeten leren voelen, meer niet!', en die vervolgens van het ene in het andere conflict belandde. Wie uitsluitend voelt, mist de rede en dus ook de redelijkheid.

De weg naar de ziel wordt afgelegd door onze denkgeest. Wie het gevoel in balans wil krijgen, zal zich moeten bedienen van gezond denken. Vergelijk de ziel nog eens met een jong kind: Ook al zijn jonge kinderen onschuldig en zuiver, toch blijft de zorg om hen moederlijk te koesteren en ze vaderlijk te wapenen om te voorkomen dat zij in de vele valkuilen van de onvoorspelbare wereld terechtkomen. Pas wanneer hun eigen denkgeest voldoende is ontwikkeld, kunnen ze op eigen benen staan.

Zo gaat het ook met de menselijke ziel. Die is zuiver, maar blijkt een hulpeloze vriend te zijn die wel voelen, maar niet begrijpen kan. Die communiceert door emoties en gevoelens. Wanneer onze ziel van streek is door onrecht of verdriet, dan is het de taak van onze denkgeest, om de ziel bij te praten met de boodschap dat die gevoelens van verdriet en boosheid terecht zijn, maar dat het niet nodig is dat deze zo sterk oplopen dat we daardoor niet meer kunnen functioneren. Overprikkeling is aldus een gevolg van een ziel die het te benauwd krijgt en niet wordt bijgepraat door de rede.

De ziel is ons innerlijke kind dat in geval van sterke emoties een mentor nodig heeft voor geruststelling. Die mentor is onze denkgeest die - in het beste geval - goed is geïnformeerd en dus perspectief kan bieden.

De mens is ziel en geest. Verwaarloos de ziel niet. Beluister die en neem die bij de hand. Verwaarloos ook je denkgeest niet. Verzamel positieve en constructieve inzichten waarmee je op de duur ziel en geest samen kan beleven. Daar wacht ons de evenwichtige mens.